Τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της αγάπης.
Έτσι λέμε.
Έτσι ακούμε.
Έτσι επαναλαμβάνουμε κάθε χρόνο.
Κι όμως, για πολλούς ανθρώπους, τα Χριστούγεννα δεν είναι πάντα φωτεινά.
Φέρνουν μνήμες, απώλειες, κενά.
Φέρνουν εκείνα που προσπαθήσαμε όλο τον χρόνο να κρατήσουμε στην άκρη.
Ίσως γιατί τα Χριστούγεννα δεν έρχονται για να μας διασκεδάσουν, αλλά για να μας θυμίσουν.
Η ιστορία των Χριστουγέννων δεν ξεκινά με λάμψη.
Ξεκινά στη σιωπή.
Στο κρύο.
Σε έναν χώρο ταπεινό.
Και μέσα σε αυτή τη σιωπή γεννιέται το φως.
Κάπως έτσι γεννιέται και η αγάπη.
Όχι όταν όλα είναι τέλεια, αλλά όταν αποφασίζουμε να μείνουμε.
Με τον εαυτό μας. Με την αλήθεια μας. Με όσα πονάνε.
Η αγάπη δεν είναι μόνο αυτό που δίνουμε στους άλλους.
Είναι και αυτό που επιτρέπουμε στον εαυτό μας να νιώσει.
Είναι το «σταματάω» όταν κουράζομαι.
Το «όχι» όταν κάτι με πληγώνει.
Το «είμαι εδώ για σένα» όταν μέσα μου όλα μοιάζουν δύσκολα.
Τα Χριστούγεννα συχνά μας πιέζουν να είμαστε χαρούμενοι.
Να χαμογελάμε.
Να μη χαλάμε το κλίμα.
Όμως η αληθινή αγάπη δεν απαιτεί μάσκες.
Χωρά και τη χαρά και τη θλίψη.
Χωρά και τη μοναξιά και την ανάγκη για σύνδεση.
Ίσως τελικά τα Χριστούγεννα να είναι μια πρόσκληση.
Να συγχωρήσουμε.
Να αφήσουμε πίσω όσα βαραίνουν.
Να μαλακώσουμε απέναντι στον εαυτό μας.
Γιατί η πιο δύσκολη αγάπη δεν είναι αυτή που δίνουμε στους άλλους.
Είναι αυτή που μαθαίνουμε να δίνουμε σε εμάς.
Να μη μας εγκαταλείπουμε όταν κάνουμε λάθος.
Να μη μας τιμωρούμε όταν δεν αντέχουμε.
Να μη μας ξεχνάμε, όταν όλοι οι άλλοι, έχουν προτεραιότητα.
Αν τα Χριστούγεννα μιλούν για κάτι, είναι για τη γέννηση.
Και ίσως φέτος, να είναι η στιγμή να γεννηθεί κάτι μέσα μας:
λίγη περισσότερη κατανόηση,
λίγη περισσότερη τρυφερότητα,
λίγη περισσότερη αγάπη προς τον εαυτό μας.
Γιατί όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, η αγάπη παύει να είναι βάρος
και γίνεται φως.
Καλά Χριστούγεννα.
‘Ίσως όχι τέλεια αλλά σίγουρα Αληθινά.
