Εβδομάδα των Παθών «Εκεί που το σκοτάδι συναντά την ελπίδα»


Τα Πάθη μας & Η Μάχη που Δίνουμε στο Σκοτάδι του Εαυτού μας»
Μεγάλη Εβδομάδα και τα Πάθη του Χριστού κατακλύζουν το το μυαλο το σώμα και την ψυχή μας.
Κλείσει για για λίγο τα μάτια σου και με τα αυτιά σου άκουσε τους ψαλμούς και κοίταξε βαθιά μέσα σου, τα δικά σου Πάθη!
Θα δεις πως τα δικά σου Πάθη είναι τα καρφιά που σε σταυρώνουν κάθε μέρα.
Γιατί τα λέμε «πάθη»; Γιατί εμπεριέχουν τον πόνο (το πάσχειν).
Είναι εκείνα τα “πρέπει” που δεν άντεξες, οι εξαρτήσεις που σε δένουν χειροπόδαρα και εκείνα τα λάθη που επαναλαμβάνεις με μια απελπισμένη συνήθεια.
Είναι όλα εκείνα που μας τρώνε τα σωθικά και δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε.
Είναι ο θυμός που ξεσπάμε σε ανθρώπους που μας αγαπούν.
Είναι ο εγωισμός που δεν μας αφήνει να πούμε ένα «συγγνώμη» και προτιμάμε να μένουμε μόνοι παρά «ηττημένοι».
Είναι η ζήλια που μας κάνει να μετράμε την ευτυχία των άλλων και να ξεχνάμε τη δική μας.
Είναι οι εξαρτήσεις μας, από ουσίες, από ανθρώπους, από την επιβεβαίωση των άλλων.
Για να ξεριζώσεις μια κακία, μια εμμονή ή έναν εγωισμό, πρέπει να πονέσεις.
Πρέπει να «πεθάνει» ένα κομμάτι του παλιού σου εαυτού για να γεννηθεί κάτι καλύτερο.
Τελικά, δεν είναι μόνο αυτός που διαβάζουμε, ο πιο σκληρός Γολγοθάς αλλά και αυτός που ανεβαίνουμε μόνοι μας, κάθε φορά που γινόμαστε οι ίδιοι δήμιοι του εαυτού μας.»
Μας κάνουν να φερόμαστε με τρόπο που μετά μας προκαλεί ντροπή. Πόσες φορές δεν είπες: «Γιατί το έκανα αυτό; Δεν ήμουν εγώ αυτός»;
Το πιο επικίνδυνο σημείο είναι όταν αρχίζεις να πιστεύεις ότι είσαι το πάθος σου.
«Εγώ έτσι είμαι, νευρικός».
«Εγώ δεν μπορώ χωρίς αυτό».
«Είμαι αποτυχημένος, πάντα τα ίδια θα κάνω».
Εκεί είναι που σε κλειδώνουν τα πάθη σου. Όταν σταματάς να παλεύεις γιατί κουράστηκες να χάνεις. Αλλά η αλήθεια είναι ότι η μάχη δίνεται ακριβώς εκεί: στη στιγμή που είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις.
Η εσωτερική πάλη δεν είναι να γίνεις τέλειος. Είναι να αντέχεις να σηκώνεσαι μετά από κάθε επανάληψη του λάθους. Είναι να λες «ναι, έπεσα πάλι στο ίδιο μοτίβο, αλλά θα προσπαθήσω να μην το κάνω ταυτότητά μου».
Η δική μας «Εβδομάδα των Παθών».
Η σύγκρουση με το σκοτάδι που κρύβουμε μέσα μας. Είναι επώδυνο να παραδεχτείς ότι έχεις λάθη. Είναι σκληρό να δεις ότι εσύ ο ίδιος βάζεις τρικλοποδιά στην ευτυχία σου.
Δεν είναι εύκολο. Είναι ένας εσωτερικός Γολγοθάς. Αλλά αν δεν περάσεις από τα πάθη, δεν θα καταλάβεις ποτέ τι σημαίνει πραγματική ελευθερία.
Το να έχεις πάθη δεν σε κάνει «κακό» άνθρωπο. Σε κάνει άνθρωπο. Το στοίχημα δεν είναι να είσαι τέλειος, αλλά να έχεις το θάρρος να κοιτάξεις τα πάθη σου στα μάτια. Να τα ονομάσεις. Να τα αναγνωρίσεις.
Όταν σταματήσεις να κρύβεις τα λάθη σου κάτω από το χαλί, τότε αρχίζουν να χάνουν τη δύναμή τους πάνω σου.
Η Μεγάλη Εβδομάδα μας θυμίζει ότι μετά τα Πάθη, έρχεται πάντα η κάθαρση.
Μην φοβηθείς τη μάχη με τον εαυτό σου.
Είναι η μόνη μάχη που, αν τη δώσεις με ειλικρίνεια, βγαίνεις κερδισμένος ακόμα κι αν νιώθεις ηττημένος.