Τραύμα δεν είναι η ταυτότητά μας, είναι το σημείο από όπου ξεκινά η αλλαγή
Το τραύμα δεν είναι κάτι που σε ορίζει.
Δεν είναι το ποιος είσαι, ούτε η ταυτότητά σου.
Είναι ένα κομμάτι της ιστορίας σου που σε σταμάτησε, που σε πόνεσε, που σε έκανε να νιώσεις μόνος ή αδύναμος.
Το τραύμα επηρεάζει τον τρόπο που σκέφτεσαι, που νιώθεις, που συνδέεσαι με τους άλλους και με τον εαυτό σου.
Δεν είναι αδυναμία· είναι αντίδραση. Είναι ο τρόπος με τον οποίο το σύστημά σου προσπάθησε να προστατευτεί όταν κάτι ήταν περισσότερο απ’ όσο μπορούσες να αντέξεις.
Μέσα σε αυτή την εμπειρία αποτυπώνονται συναισθήματα, μνήμες και μηχανισμοί επιβίωσης.
Δείχνει πού έμαθες να σφίγγεσαι, να αποφεύγεις, να αντέχεις σιωπηλά. Όταν αυτό γίνεται κατανοητό, το τραύμα παύει να λειτουργεί αυτόματα και αρχίζει να γίνεται συνειδητό.
Η αλλαγή δεν ξεκινά όταν προσπαθούμε να ξεχάσουμε ή να «ξεπεράσουμε» γρήγορα.
Ξεκινά όταν αναγνωρίζουμε τι μας συνέβη και πώς αυτό συνεχίζει να επηρεάζει το παρόν μας. Όταν δίνουμε χώρο σε αυτό που νιώσαμε, χωρίς να το κρίνουμε ή να το πιέζουμε να αλλάξει.
Δεν χρειάζεται να τρέξεις ούτε να διορθώσεις τον εαυτό σου.
Η επεξεργασία του τραύματος δεν είναι πράξη δύναμης, αλλά πράξη κατανόησης. Είναι μια σταδιακή διαδικασία επανασύνδεσης με το σώμα, τα συναισθήματα και την αίσθηση ασφάλειας.
Και αυτό δεν χρειάζεται να γίνει μόνος.
Η παρουσία ενός ασφαλούς ανθρώπου ή πλαισίου επιτρέπει στο τραύμα να προσεγγιστεί χωρίς επανατραυματισμό. Εκεί, η εμπειρία παύει να καθορίζει τη ζωή σου και γίνεται μέρος μιας ιστορίας που μπορεί να συνεχιστεί διαφορετικά.
