ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΑΡΩΣΤΑΙΝΕΙ ΟΤΑΝ ΣΤΑΝΑΧΩΡΙΟΜΑΣΤΕ;


Το σώμα μας και το μυαλό μας δεν είναι δύο ξεχωριστά συστήματα, είναι μια ενιαία, αδιαίρετη ενότητα. Όταν στεναχωριόμαστε, βιώνουμε έντονο ψυχικό πόνο, ο οποίος μεταφράζεται αμέσως από τον εγκέφαλο σε βιολογικό στρες.
Η επιστήμη που μελετά αυτή ακριβώς τη σύνδεση ονομάζεται Ψυχο-νευρο-ανοσολογία και μας δείχνει ξεκάθαρα πώς τα συναισθήματα «γράφουν» πάνω στο σώμα μας.
Ας δούμε τι συμβαίνει στον οργανισμό μας όταν στεναχωριόμαστε:
Όταν βιώνουμε στεναχώρια, θλίψη ή άγχος, ο εγκέφαλος (συγκεκριμένα η αμυγδαλή και ο υποθάλαμος) δίνει σήμα στα επινεφρίδια να εκκρίνουν μεγάλες ποσότητες ορμονών, κυρίως κορτιζόλης και αδρεναλίνης.
Η χρόνια υψηλή κορτιζόλη έχει μια σοβαρή παρενέργεια: καταστέλλει τη δράση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Η παρατεταμένη συναισθηματική πίεση προκαλεί μια κατάσταση χαμηλής, χρόνιας φλεγμονής στο σώμα. Η φλεγμονή αυτή είναι η ρίζα πολλών σωματικών παθήσεων, καθώς καταπονεί τα κύτταρα και τα όργανα.
Όταν δεν μιλάει το στόμα μιλάει το σώμα!!!
Τα πιο κοινά σημεία όπου ξεσπάει η στεναχώρια είναι:
Όταν καταπιέζουμε ή βιώνουμε έντονα ένα συναίσθημα χωρίς να του δίνουμε διέξοδο, το νευρικό σύστημα υπερφορτώνεται και το σώμα αναγκάζεται να βρει έναν τρόπο να εκτονώσει αυτή την ενέργεια, συχνά μέσω μιας ασθένειας ή σωματικής ενόχλησης.
Η κατανόηση αυτής της σύνδεσης είναι το πρώτο βήμα για τη θεραπεία. Για να προστατεύσουμε το σώμα μας, χρειάζεται πρώτα να φροντίσουμε, να ακούσουμε και να αποδεχτούμε τα συναισθήματά μας.
Όταν το σώμα αρχίζει να «μιλάει» μέσω των συμπτωμάτων, χρειάζεται να του δώσουμε τη βαλβίδα αποσυμπίεσης που στερήθηκε. Υπάρχουν συγκεκριμένες, επιστημονικά τεκμηριωμένες τεχνικές που βοηθούν στη διακοπή του φαύλου κύκλου της σωματικής καταπόνησης, ρυθμίζοντας ξανά το νευρικό μας σύστημα.
Η αναπνοή είναι η μοναδική λειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος την οποία μπορούμε να ελέγξουμε συνειδητά. Όταν στεναχωριόμαστε, η αναπνοή γίνεται ρηχή και θωρακική, συντηρώντας την κατάσταση «μάχης ή φυγής» (συμπαθητικό νευρικό σύστημα).
Η Τεχνική: Εστιάζουμε σε βαθιές εισπνοές από τη μύτη, φουσκώνοντας την κοιλιά (διάφραγμα), και κάνουμε την εκπνοή διπλάσια σε διάρκεια από την εισπνοή (π.χ. εισπνοή σε 4 χρόνους, εκπνοή σε 8).
Πώς ωφελεί το σώμα: Η παρατεταμένη εκπνοή διεγείρει άμεσα το πνευμονογαστρικό νεύρο (vagus nerve), το οποίο λειτουργεί σαν το «φρένο» του οργανισμού. Στέλνει σήμα στον εγκέφαλο ότι ο κίνδυνος πέρασε, ρίχνει τους παλμούς της καρδιάς, μειώνει την αρτηριακή πίεση και σταματά την έκκριση κορτιζόλης, επαναφέροντας το σώμα σε κατάσταση ομοιόστασης.
Η στεναχώρια συχνά μας εγκλωβίζει σε έναν ατέρμονο νοητικό μηρυκασμό (overthinking). Η σωματική σάρωση μας βοηθά να μετατοπίσουμε την προσοχή από τις σκέψεις στο ίδιο το σώμα.
Η Τεχνική: Ξαπλωμένοι ή σε καθιστή θέση, κλείνουμε τα μάτια και στρέφουμε την προσοχή μας διαδοχικά σε κάθε σημείο του σώματος, από τα δάχτυλα των ποδιών μέχρι την κορυφή του κεφαλιού, παρατηρώντας πού υπάρχει σφίξιμο, πόνος ή πίεση, χωρίς να ασκούμε κριτική.
Πώς ωφελεί το σώμα: Μας επιτρέπει να εντοπίσουμε τη σωματοποίηση πριν αυτή γίνει χρόνια πάθηση. Φέρνοντας τη συνειδητότητα σε έναν σφιγμένο μυ (π.χ. στο σαγόνι ή τους ώμους), στέλνουμε σήμα χαλάρωσης στην περιοχή. Παράλληλα, μειώνεται η δραστηριότητα της αμυγδαλής (του κέντρου του φόβου στον εγκέφαλο), ελαττώνοντας το βιολογικό στρες.
Η γλώσσα και οι εσωτερικοί μας διάλογοι διαμορφώνουν τη βιολογική μας απόκριση. Αν αντιμετωπίζουμε τη στεναχώρια με αυτοκριτική («δεν έπρεπε να νιώθω έτσι»), διπλασιάζουμε το στρες.
Η Τεχνική: Αναγνωρίζουμε το συναίσθημα, του δίνουμε όνομα («αυτό που νιώθω τώρα είναι θλίψη / απογοήτευση») και αλλάζουμε την οπτική μας γωνία (αναπλαισίωση), εστιάζοντας σε όσα μπορούμε να ελέγξουμε ή στα μαθήματα που προκύπτουν.
Πώς ωφελεί το σώμα: Όταν το συναίσθημα εκφράζεται και αποκτά νόημα, παύει να λειτουργεί ως απειλή για τον οργανισμό. Αυτό μειώνει άμεσα τη χρόνια φλεγμονή και προστατεύει το ανοσοποιητικό σύστημα, καθώς το σώμα σταματά να βρίσκεται σε κατάσταση διαρκούς άμυνας.
Η φροντίδα του σώματος περνά μέσα από τη φροντίδα των συναισθημάτων μας. Επιτρέποντας στον εαυτό μας να νιώσει, να εκφράσει και να αναπνεύσει μέσα από τη δυσκολία, δίνουμε στο σώμα μας την ευκαιρία να θεραπευτεί και να ανακτήσει την ισορροπία του.