Οι γιορτές θυμούνται!

Κάθε χρόνο, λίγο πριν τις γιορτές, κάτι μέσα μου αλλάζει.
Δεν είναι πάντα ορατό. Δεν είναι πάντα λέξεις.
Είναι μια αίσθηση στο στήθος. Μια μικρή σύσπαση. Ένα βάρος που δεν ξέρω από πού έρχεται.

Και τότε αρχίζω να το καταλαβαίνω.
Οι γιορτές δεν έρχονται ποτέ μόνες τους.
Φέρνουν μαζί τους εμένα όπως ήμουν.

Τον εαυτό μου που περίμενε.
Που ήθελε να νιώσει ότι ανήκει.
Που προσπαθούσε να είναι «καλός», «ήσυχος», «εύκολος», για να μη χαλάσει τη στιγμή.

Οι γιορτές έχουν μνήμη.
Όχι λογική μνήμη — σωματική.
Το σώμα θυμάται πριν προλάβω να σκεφτώ.

Μια μυρωδιά φαγητού και ξαφνικά βρίσκομαι σε ένα τραπέζι που δεν ήξερα αν χωρούσα.
Ένα τραγούδι και επιστρέφει εκείνη η αίσθηση του «να είμαι χαρούμενος, ακόμα κι αν δεν είμαι».
Ένα βλέμμα, μια σιωπή, και το παλιό γνώριμο συναίσθημα ξαναζωντανεύει:
κάτι λείπει, αλλά δεν ξέρω τι.

Στις γιορτές υπάρχει πάντα ένα άγραφο “πρέπει”.
Πρέπει να χαίρεσαι.
Πρέπει να ευγνωμονείς.
Πρέπει να είσαι μαζί με ανθρώπους.

Και αν δεν είσαι;
Αν μέσα σου υπάρχει θλίψη, μοναξιά, κούραση, ή απλώς σιωπή;

Τότε ενεργοποιείται εκείνο το παλιό κομμάτι που έμαθε νωρίς ότι
το συναίσθημα χωράει μόνο αν είναι αποδεκτό.
Ότι η λύπη καλύπτεται με χαμόγελο.
Ότι η ανάγκη γίνεται ενοχή.

Οι γιορτές φέρνουν στο φως τις σχέσεις μας.
Όχι αυτές που έχουμε σήμερα, αλλά αυτές που μας έμαθαν πώς είναι η αγάπη.

Πώς ένιωθα όταν δεν με ρωτούσαν πώς είμαι;
Όταν έπρεπε να προσαρμοστώ για να μη δημιουργώ πρόβλημα;
Όταν ήμουν παρών, αλλά όχι πραγματικά ορατός;

Και τώρα, χρόνια μετά, το ίδιο συναίσθημα επιστρέφει.
Όχι για να με πληγώσει.
Αλλά για να μου θυμίσει κάτι που έμεινε πίσω.

Οι γιορτές σταματούν τον χρόνο.
Η ρουτίνα χαλαρώνει.
Και μέσα στη σιωπή, το μέσα μου βρίσκει χώρο να μιλήσει.

Δεν είναι αδυναμία αυτό.
Είναι μνήμη που ζητά παρουσία.

Γιατί οι γιορτές δεν μας δείχνουν μόνο τι ζήσαμε.
Μας δείχνουν και τι δεν ζήσαμε ποτέ:
τη ζεστασιά που περιμέναμε,
την αγκαλιά που δεν ήρθε,
το «είμαι εδώ για σένα» που δεν ακούστηκε.

Κι αν αυτές τις μέρες νιώθεις πιο ευάλωτος, πιο ευαίσθητος, πιο «εκτός»,
δεν σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά.

Σημαίνει ότι ένα παλιό κομμάτι σου πλησιάζει.
Όχι για να σε τραβήξει πίσω.
Αλλά για να σου πει:

«Τώρα μπορείς να μείνεις μαζί μου.
Χωρίς να προσποιείσαι.
Χωρίς να με διορθώνεις.
Χωρίς να με διώχνεις.»

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο αληθινό νόημα των γιορτών:
όχι να είμαστε χαρούμενοι,
αλλά ολόκληροι.

Αν θέλεις, μπορώ: